Mueller aanklacht – 10 vragen

Terwijl in de VS sommige politici al spreken over Pearl Harbor, en bepaalde denktank residents hard tekeer gaan tegen Facebook medewerkers die het werk van de inlichtingendiensten niet goed genoeg hebben gedaan, is ContraCourant even snel door de aanklachten heen gefietst.

Voor nu blijft het bij dit overzicht van vragen die het document oproept – eenieder is van harte uitgenodigd mee te denken over de antwoorden. De lijst kan nog worden uitgebreid – of ingekort als er antwoorden op gevonden zijn.

  1. Er ligt nu een aanklacht tegen mensen die waarschijnlijk nooit terecht zullen staan. Hoe wordt het bewijs dat ten grondslag ligt aan de aanklacht, alsmede de manier waarop dat bewijs is verzameld nu beoordeeld en enigszins verifieerbaar gemaakt?
  2. De aanklacht geeft geen beeld van de verdeling van de vele genoemde pagina’s en berichten naar kandidaat waar ze voor of tegen ageerden, noch van een verdeling van activiteiten van voor en na verkiezingen, noch van hoeveelheid pagina’s en berichten die niet over politiek gingen. Dit is belangrijk om een beeld te krijgen van de mate waarin dit een serieuze poging tot beïnvloeding van de verkiezingen was
  3. Waarom is Bernie Sanders nooit gedagvaard door het onderzoeksteam en Jill Stein wel?
  4. Facebook’s Rob Goldman stelt dat hij alle bewuste advertenties heeft gezien (op FB) en stelt op basis daarvan dat beïnvloeding van de verkiezingen geen doel was van de campagne. Dit is op basis van de aanklachten niet te controleren. Wanneer wordt een en ander vrijgegeven om deze stellingname te verifiëren?
  5. Facebook’s Rob Goldman stelt dat het merendeel van die advertenties dateert van na de verkiezingen. Dit is op basis van de aanklachten niet te controleren. Wanneer wordt een en ander vrijgegeven om deze stellingname te verifiëren?
  6. Waarom begingen de verdachten allerlei frauduleuze daden (o.a. identiteitsdiefstal om Amerikaanse rekeningen en PayPal accounts te openen) om vervolgens advertenties – waarschijnlijk het makkelijkst te herleiden en herkennen –  te betalen met Russische rekeningen en creditcards? (@88 en 49)
  7. Komt het bewijs uit interne IRA communicatie die het document aanhaalt van de NSA? Zo ja, waarom was de NSA dan de enige van 3 agencies die in het ODNI rapport van 6/7 januari niet “highly confident” maar “moderately confident” was dat de campagne van de Russen tot doel had Trump’s campagne te helpen en Clinton negatief neer te zetten naast Trump? Uit het ODNI rapport blijkt ook dat men wel op de hoogte was van een campagne op Social Media. Het komt vreemd over dat de gedoodverfde kandidaat voor het onderscheppen van dergelijk materiaal er iets meer dan een jaar geleden, terwijl de campagne nog in gang was, als enige nogal voorzichtig over deed.
  8. Hoe kan het dat het ODNI rapport van januari 2017 zo enorm beknopt was over dit onderwerp terwijl in 2015 in de media al werd gesproken over IRA, dat in het Engels trolde, mede over politieke onderwerpen in relatie tot Amerika? Uit het ODNI rapport blijkt ook dat men wel op de hoogte was van een campagne op Social Media.
  9. Waarom ging de meerderheid van het ODNI rapport over RT terwijl inmiddels is gebleken dat RT waarschijnlijk net wel of net niet in de top 20 van meest gedeelde bronnen staat volgens dit onderzoek? Was het ODNI rapport dan echt zo’n haastklus?
  10. Waarom stelt een Russische journalist van RBC, welke eerder twee keer onderzoek deed naar IRA, dat de uiteindelijke lijst van aangeklaagden hem bevreemdt? Andrey Zakharov stelt dat de lijst hem doet denken aan de eerder van Forbes gekopieerde lijst die werd vrijgegeven van invloedrijke oligarchen met banden met het Kremlin. Zakharov stelt onder andere dat sommige van de aangeklaagden ten tijde van de campagne niet eens voor IRA werkten. Ook spreekt hij verbazing uit over de gepubliceerde passages uit de e-mail van Irina Kaverzina (@58 d) – hetgeen ContraCourant ook benieuwd maakt naar de manier waarop men hier aan is gekomen.

Vooralsnog moeten we het doen met plaatjes als deze:

*25/2/2018 – Een andere interessante vraag is wat het werkelijke op de campagne toegespitste budget is geweest. Er wordt wel veel geschermd met 1,25 miljoen op maandelijkse basis, maar dat betreft het budget voor Project Lakhta, dat een stuk breder was dan deze campagne.

 

 

Ollongren en gevolg gaan verder waar gezond verstand ophoudt

De minister spreekt met betrekking tot EU vs Disinfo dan wel zalvende woorden over zorgvuldigheid en noodzaak, maar laat zich op geen enkele manier afremmen door gegronde tegenwerpingen. De minister liegt en verdraait in haar brieven aan de Kamer zonder dat iemand daar werkelijk acht op lijkt te slaan. De minister heeft daarnaast een inmiddels beruchte obsessie met de sloop van het raadgevend referendum binnen een context van onwelgevallige uitkomsten. Als klap op de vuurpijl zal deze onbetrouwbare minister met een beetje pech straks de lijnen uitzetten voor de AIVD… De trein raast voort, dwars door alle signalen heen. De passagiers hebben wel door dat het niet helemaal goed gaat, en in de controlekamer is een zekere spanning voelbaar. Maar niemand die de machinist werkelijk tot de orde roept.

Laat ik voorop stellen dat niets op ContraCourant voortkomt uit politieke affiliatie. Doet ContraCourant niet aan. Ollongren mag naast Wilders en Baudet in een bootje op zee worden gezet*. Hier zullen ze niet gemist worden. Ja, als slecht voorbeeld voor de kinderen. Ik zeg het maar even voor de quasi-progressieven met veel te kleine sandalen voor hun lange tenen. Die types die alles een vermoeiende partizanenstrijd van maken, liefst op basis van identity gezemel in plaats van argumenten. Niet alles kan maar toegedekt worden door te wijzen naar de ander, of door op voorhand te stellen dat kritiek wel voort zal komen uit racistische, misogynistische en/of homofobe motieven.

Homofoob anno 2018

Maar alle koffieleut terzijde, wat gaat er nodig zijn om mensen in te laten zien dat mooie woorden over de grondwet niet zo bijster veel betekenen wanneer je de Kamer en de kiezer bewust voorliegt om je plannen voor vergaande intrusie van staatswege te verkopen? Wanneer je “plannen” om een en ander te voorzien van waarborgen en mogelijkheden tot sturing afhangen van een commissie waarvan de oprichting en benoeming al een zooitje ongeregeld zijn voor we goed en wel zijn begonnen? Wanneer je zonder een fatsoenlijk argument in handen (hetzij voor sloop, hetzij tegen renovatie van het raadgevend referendum) domweg geen boodschap hebt aan de groeiende spanning tussen politiek en (een deel van) de kiezers? To make shit up as one goes along…

De rode lijn door het wild geraas van minister Ollongren is haast. Alles is een haastklus. Niet alleen strijkt zij de weldenkende kiezer tegen de haren in met het hoge Vadertje Staat gehalte van het beleid dat zij voorstaat, zij staat daarbij nauwelijks open voor inhoudelijke vragen of debat. De minister gebiedt het, ziet het, en daarmee is de kous wat haar betreft wel af. Wie commentaar of vragen heeft heeft kan rekenen op een standaard riedeltje dat nul betrekking heeft op de praktische realiteit van zaken, of überhaupt op de gestelde vraag.

Zie bijvoorbeeld dit fragment uit Jinek’s talkshow, over Ollongren’s nepnieuws strijd waarin Ollongren en Jinek het presteren een beetje gekke bekken te trekken waar Baudet redelijk direct tot de kern van de zaak komt. Jinek begint al goed door in reactie op een opmerking van Baudet vol bravoure te roepen dat het volgens haar ging om nepberichten, terwijl dat nu net de hele inzet van de discussie was. Wie bepaalt dat, wie controleert dat? Om haar ietwat dommige uitspraak kracht bij te zetten refereert ze vervolgens aan zaken die al lang en breed bij wet zijn geregeld. Een aanwinst voor het publieke debat deze dame!

Vanaf 04:55 steekt Ollongren van wal met zo’n eerder genoemd nietszeggend riedeltje over vrijheid en onafhankelijke journalistiek, Baudet overschreeuwend met een “Neehee”, maar in mindere mate met een ter zake doend antwoord op de uitgesproken zorg. Wellicht denkt de minister in “vrijheid” een toverwoordje te hebben gevonden dat als joker kan worden ingezet waar geen argumenten voorhanden zijn.

Vanaf 05:30 vraagt Jinek Ollongren direct wie de arbiter gaat zijn over wat een opvatting is, en wat een feit. Exacte relevantie van die vraag in de context van het onderwerp is niet helemaal duidelijk, aangezien de discussie niet gaat over opvattingen vs feiten. Een opvatting maakt nog geen nepnieuws. Evengoed is het antwoord van Ollongren herkenbaar en veelzeggend… Weer een standaard riedeltje over destabilisatie dat op geen enkele manier een antwoord is op de gestelde vraag.

Wanneer Baudet vanaf 06:45 nogmaals probeert de discussie terug te sturen naar de centrale vraag (wie is de arbiter en wie controleert de arbiter) ziet Jinek haar kans schoon geen nieuwe fouten te maken maar de oude nog maar eens te herhalen.

Vanaf 07:40 begint Ollongren smalend te lachen… “Dit is al de derde keer dat de heer Baudet dit zegt”, waarna we godbetere WEER een riedeltje krijgen dat met geen mogelijkheid te matchen valt met de realiteit van de situatie of de centrale vraag in de discussie. Nee, de overheid bepaalt straks niet wat nepnieuws is, de gedachte is dat we dat met elkaar moeten gaan bepalen. De bruggenbouwer! Vrij en samen, wat mooi! Twitter en Facebook, bij de ballen gegrepen door senator Mark Warner, die doen ook mee! En die hebben geen belangen. En de Universiteit van Leiden en Nu.nl, die doen ook mee! Dat Nu.nl zelf vrij makkelijk politiek geladen feiten van Politifact overneemt en niet beschikbaar is voor opmerkingen of vragen over de inhoud, evenals Poynter dat vanuit de hoedanigheid als IFCN (International Fact Checking Network) net zo min bereikbaar is voor vragen en commentaar… Ach. Een groter man dan Baudet had de vloer met beide dames aangeveegd*. Wat dat betreft zou enige dankbaarheid naar Prins Lavendelsnoet niet eens misstaan, maar dat doen ze maar op hun bootje*. Is er trouwens nog ruimte voor mevrouw Jinek?

Uiteraard wordt een en ander afgesloten door nog maar eens a-specifiek te wijzen naar de VS, Duitsland, Frankrijk, UK – alsof het daar allemaal om bewezen feiten ging. Niets is minder waar (zie Russiakeet met Ollongren), maar dat lijkt niet te deren. Oh ja, en we stemmen met potlood, dus wees extra bang en laat de Minister maar schuiven terwijl u met uw gezin onder de tafel bent gaan liggen.

Hoe een deel van de kiezers de oren rustig laat hangen naar een Minister wiens eerste inhoudelijk solide uitspraak nog moet worden geregistreerd terwijl ze naar hartelust de bijl zet in daadwerkelijk zuivere modern-democratische idealen is ContraCourant een raadsel. Maar die arme mensen vergissen zich lelijk als ze denken dat dit allemaal zonder slag of stoot kan passeren. De staart der babyboomers is wellicht zo ingedut door hun 7 vette jaren dat het ze allemaal wel best is, de nieuwbakken progressiefjes wellicht zo nieuw dat ze weinig hebben meegekregen over absolutisme en de weg daar naartoe, maar er zijn gelukkig ook mensen die zich de lessen nog herinneren waarmee ze zijn grootgebracht. Waar jullie de absolutist spelen over persoonlijke expressie en huidskleurquota doet ContraCourant dat liever over ons recht ons vrij te informeren zonder dat daar stempeltjes van Vadertje Staat aan te pas komen. Oftewel, ik en anderen staan voor onze rechten waar u staat voor niet-controleerbare inperkingen van die rechten. Evengoed beschouwt u zichzelf als een hele democraat, omdat u tegen Baudet aanschopt. Grappig toch? Alleen is Baudet slechts een potentiële dreiging aan de horizon, waar Ollongren in volle vaart op ons afkomt.

Voor een uitweiding over Ollongren’s obsessie met de nauwelijks beargumenteerde sloop van het raadgevend referendum verwijs ik graag naar de woorden van Ronald van Raak tijdens het debat in de Kamer. Schrik niet, hij is de eerste spreker. Maar blijf gerust hangen om Martin Bosma daarna aan te horen, die de Minister ook aardig de oren wast.

Let wel, bij het afspelen van dit filmpje gaat YouTube al je koekjes pikken of iets dergelijks.

*Omdat je het in deze tijden maar nooit weet! De minister, Jinek en Wilders en Baudet worden uiteraard op een zeewaardig bootje gezet. Er wordt met niemand de vloer aangeveegd en alle in deze blogpost beschreven bedankjes zijn volkomen eerbaar van aard.

De hippe wereld van fact-checking – Deel 3

Inmiddels lijkt iedereen behalve minister Ollongren wel overtuigd van het feit dat we met EU vs Disinfo een verkeerde weg in zijn geslagen. De organisatie rammelt, liegt over de veel te kleine bezetting, heeft helemaal niet de juiste mensen in huis om het werk naar eer en geweten te kunnen doen en lijkt te drijven op de inzet van vrijwillige fanatici. Buiten deze inmiddels geaccepteerde werkelijkheid werpt de vraag zich nog steeds op of Europees geld moet worden besteed aan counter-propaganda, in wiens belang een dergelijke besteding dan precies is, en wie het werk van de checkers checkt.

Wat inmiddels wel duidelijk is, is dat je met een advocaat zult moeten komen om iets uit de “desinformatie database” verwijderd te zien. Een mailtje sturen naar info@euvsdisinfo.eu hoef je niet te doen, dat mailadres is niet in gebruik.

Een mail sturen via de webformulieren op de site levert ook niets op, maar wanneer je in een tweede mailronde vraagt om een ontvangstbevestiging dan krijg je die ook, met de mededeling dat een en ander aangepast wordt indien men daar reden toe ziet. Maar meer ook niet.

Twee weken na het versturen van twee mails via het mailformulier op de website is er aan de twee foutieve entries niets veranderd, terwijl duidelijk is aangegeven wat er niet klopt aan de debunks. Persoonlijke meningen van de fact-checkers lijken de doorslag te geven, zelfs waar de debunk handelt over zaken die in het respectievelijke bronartikel niet eens terug te vinden zijn. Het kan natuurlijk ook te maken hebben met de lage bezetting, maar dan nog is het laakbaar dat incorrecte entries in de “desinformatie database” schijnbaar geen enkele prioriteit hebben. Waar wel tijd voor is, is het posten van video’s van dansende Russische huisvrouwen, hetgeen schijnbaar enig Europees belang moet vertegenwoordigen.

 

Echte journalistiek

Terwijl de redacties in den lande rustig verder suffen in hun ivoren torentjes wordt elders journalistieke strijd geleverd. Vandaag is de inhoudelijke behandeling van Julian Assange’s zaak inzake het Britse arrestatiebevel tegen zijn persoon. Assange ziet dit bevel logischerwijs graag van tafel, en beroept zich (terecht) op de schimmige procedures die ten grondslag hebben gelegen aan de totstandkoming van het Britse arrestatiebevel, uitgevaardigd vanwege zijn onttrekking aan de borgtocht. De vraag is of die uiteindelijke borgtocht niet tot stand is gekomen op een manier die de rechten van Assange schaadt. Zweden kent een vrij strikt procesrecht, en het heeft er alle schijn van dat de zaak tegen Assange daarin is ontspoord.

Een belangrijke rol in deze zaak is weggelegd voor de Italiaanse journaliste Stefania Maurizi. De documenten die zij middels haar FOIA verzoeken (te zien als de Britse variant op Wob) boven water heeft gekregen spelen een centrale rol in Assange’s pogingen het Britse arrestatiebevel aan te vechten. Hoewel de documenten geen volledig overzicht bieden – een deel van de mailcorrespondentie tussen de UK en Zweden is vernietigd en naar goed gebruik verdwijnen documenten in het niets om later al dan niet weer op te duiken – laat wat er wel leesbaar is vrijgegeven duidelijk zien dat er rondom de persoon Julian Assange een schimmig politiek spel wordt gespeeld.

Zo wordt duidelijk dat de Zweden in 2013 al probeerden op de rem te staan en het Europees arrestatiebevel tegen Assange te laten vallen, maar dat zij daarin niet bepaald werden gesteund door de Britten. Dat is natuurlijk opmerkelijk in een zaak waarin de Britten in opdracht van een Zweeds aanklaagster zeggen te opereren, en blaast Assange’s toch al niet onwaarschijnlijke claim dat de zaak tegen hem een politieke is behoorlijk wind in de zeilen.

Zoals eerder gezegd is Zweeds procesrecht vrij strikt. Bovenstaande onthulling is mede daarom interessant, want hiermee wordt mogelijk aangetoond dat aanklaagster Ny een onderzoek heeft doorgezet dat volgens Zweeds procesrecht (SFS 1998:605, hoofdstuk 23, sectie 4) gestaakt had moeten worden om de belangen van de verdachte niet onnodig te schaden. Eerder bleek al dat aanklaagster Ny de zaak nodeloos had gerekt door te weigeren Assange buiten Zweden te verhoren. Zo bezien lijkt Assange met recht te kunnen claimen dat hem onnodige schade is berokkend.

Wat in ieder geval weer gebleken is, is dat echte journalistiek nog steeds niet dood is. Met dank aan mevrouw Stefania Maurizi. Maar niet aan de vaderlandse pers, die zich liever bezighield met het ridiculiseren van Assange en zijn vervolging, waarbij de feiten doorgaans geen rol van betekenis speelden. Nodeloze en juridisch ongegronde frustraties van het proces door de aanklaagster werden vrij neutraal uitgelegd als “juridisch gesteggel”. Een van de mooiste artikelen die in Nederland is voortgebracht over Assange is toch wel dit stuk van Patrick van IJzendoorn. De VN werkgroep die een oordeel moest vellen over de al dan niet “arbitraire detentie” van Assange, daar zouden geen juristen inzitten. Dat is absoluut niet waar, en het komt recht uit de mond van de Britse minister van Buitenlandse Zaken. Ook is het “ongebruikelijk dat een verdachte mag bepalen waar een verhoor moet plaatsvinden”, hetgeen rechtstreeks is overgenomen van een Twitterbericht van het Zweedse Ministerie van Buitenlandse Zaken. Een publiciteitsstunt, dat is wat Assange’s juridische strijd maar is als we Van IJzendoorn’s schrijven mogen geloven.

Nu kun je het altijd op een verschil in smaak en benadering gooien, maar me dunkt dat het verschil tussen het werk van Maurizi en (bijvoorbeeld) een Van IJzendoorn stevig is, en vragen oproept.

Een en ander wordt nog vervolgd naarmate meer duidelijk wordt. Maar wie werkelijk “meer” wil weten hoeft daarvoor duidelijk niet bij (bijvoorbeeld) de Volkskrant te zijn.

Aanvulling 4-5-2018: het VK artikel van Patrick van IJzendoorn is inmiddels aangepast.

CC en Tom-Jan Meeus, een tragische historie

Nou zit Twitter vol scheldende, doxende en anderszins vermoeiende randfiguren (meneer Meeus hoort daar voor zover ik kan zien niet bij), hetgeen best irritant is. Daarom hebben ze bij Twitter een handigheidje waarmee je dergelijke heerschappen kunt blokkeren.

Maar de laatste tijd vallen ContraCourant nogal wat van dergelijke blokkades ten deel. Doorgaans van net zulke onbeduidende types als ikzelf gelukkig. Maar zo nu en dan blijkt dat bepaalde mensen gewoon een enorme fan zijn van eenrichtingsverkeer. Zij willen wel praten en meewerken aan het beeld dat u op uw bordje krijgt, maar ze willen daarbij wel graag zelf de lijnen uittekenen en het plaatje voor u inkleuren. Eigenlijk zijn ze niet zo gediend van tegenspraak.

Zo werd ContraCourant vandaag getwitterblocked door Tom-Jan Meeus, bekend van NRC. Tom-Jan Meeus en ContraCourant hebben geen enkele geschiedenis, buiten hier en daar een reactie op Twitter. Nooit een probleem geweest. Vandaag echter kwam meneer Meeus aan met deze Tweet:

Dat vond ik wel interessant, want ik kon die link niet helemaal leggen. Daarbij ging ik zelf overigens inhoudelijk in de fout, zoals meneer Meeus u paar plaatjes verder zal vertellen – waarvoor mijn immense dank (wellicht komt het ooit nog goed tussen ons). Ik kon de link tussen Trump’s overleven, de FBI en het Mueller-onderzoek niet helemaal plaatsen. Dus kwam de opmerking…

Zoals gezegd ging CC daar even de fout in, want Mueller kan geen zittende president aanklagen. Nu kan ik me verweren door te stellen dat het Mueller-onderzoek breder is dan Trump, en dat ik me in algemene zin uitdruk over het onderzoek. Ik kan ook stellen dat het er eigenlijk niet zo toe doet, omdat eventuele aanklachten tegen Trump’s omgeving net zo min drijven op publiek sentiment en gewoon op Mueller’s bordje liggen, maar feit is dat dit gegeven me ten tijde van bovenstaand Twitterschrijven ontschoten was. Puntje voor meneer Meeus, die als een volleerd goaltjesdief de bal tegen de touwen jast…

CC rest niets dan de schande. Nou ja, de schande en de lichte verwondering. Want als Trump niets strafrechtelijks te vrezen heeft, dan heeft hij ook weinig te vrezen van de FBI. In dat geval lijkt het weinig zinnig om de FBI zwart te maken in een poging “het Mueller-onderzoek te overleven”. Dus wat wilde meneer Meeus nou eigenlijk zeggen met zijn eerste Tweet?

Ja, dat had natuurlijk gekund. Bij dezen nog bedankt voor de mooie link meneer Meeus! En bij dezen: ik had me vergist! Wat natuurlijk ook had gekund is zelf toelichten wat je nu eigenlijk wil zeggen met je Tweet. Dat gaat soepeler dan jezelf verdedigen met een artikel dat alleen maar meer vragen oproept over je initiële Tweet.

Wat mijns inziens in mindere mate nodig is, is ContraCourant dan maar te blokkeren. Maar het schijnt een trend te zijn. Tom-Jan Meeus is de tweede persoon van noemenswaardige statuur die ContraCourant blokkeert. Eerder was de beurt aan Joshua Livestro, die het presteerde ContraCourant te blokkeren zonder ooit een woord tegen me te hebben gezegd. Wil je hier nog een eervolle vermelding krijgen om je blockgedrag dan zul je me moeten blokkeren voor ík ook maar een woord heb gezegd. You can’t toss the Jos!

PS. Van die fijne dag is nadien natuurlijk niets meer terechtgekomen.

De geneugten van ruime interpretatie

Zoals blijkt uit de twee entries op EU vs Disinfo waar ik gisteren over schreef, alsmede uit de absurde en inmiddels verwijderde entries van TPO en GS, hanteert het team achter EU vs Disinfo een nogal ruim begrip van desinformatie. Zo blijkt niet de inhoud van een artikel leidend, maar de interpretatie van de indiener of het team dat geacht wordt de publicatie te beoordelen. Niet alleen dat, men slaagt er zelfs in (delen van) publicaties tot desinformatie te bestempelen op basis van zaken die in de bewuste publicatie niet eens voorkomen.

ContraCourant zal de komende tijd meer aandacht besteden aan dit soort counterpropaganda initiatieven. EU vs Disinfo staat hoog op de lijst, maar ook de heerschappen van PropOrNot verdienen de aandacht, ook al zijn zij geënt op de Amerikaanse markt.

Wat EU vs Disinfo betreft zijn zij zeker geen counterpropaganda club.

Wat de Cambridge Dictionary betreft valt dat te bezien.

Wie immers selectief het concept van desinformatie te lijf gaat, zelfs al zouden zij dat op zuivere wijze doen, is bezig een eenzijdig beeld te creëren en versterken.

Ik ben ook benieuwd of ik een reactie krijg op de gestuurde mails, of dat de deur alleen openstaat voor hen die een advocaat meenemen. Weer een nieuwe interessante dimensie.

 

De hippe wereld van fact-checking – Deel 2

In deel 2 van deze serie weer even iets anders. Ik gooi even wat dingen op een hoopje, maar als persoonlijk blog kun je heerlijk doen wat je wil dus dan moet je dat vooral niet nalaten.

Afgelopen weekend is Robert Parry overleden. Daar wil ik even bij stilstaan, omdat Robert Parry een belangrijk onafhankelijk journalist was en peetvader van de onafhankelijke journalistiek op internet middels Consortiumnews.com – een site waar ContraCourant geregeld naar doorlinkt. Hoewel ik geen journalist ben, en ook geen journalistieke pretenties of ambities heb, is Robert Parry voor mij een danige inspiratie geweest. Ik weet dat ik niet de enige ben voor wie in ieder geval dat laatste geldt. Zijn overlijden zal door velen als een klap worden ervaren, al hebben zij de man nooit persoonlijk ontmoet. Zij hebben zijn werk gelezen, zijn interviews gezien en zijn gegrepen en geïnspireerd door zijn oprechtheid en vasthoudendheid. Want Parry was een echte, en gerespecteerde journalist – maar wel een die weigerde zich aan te sluiten bij de politiek opportune waan van de dag. En dan verword je al snel tot een paria in de mainstream, zoals Parry en sommige van zijn directe collega’s hebben ondervonden.

Mocht je ooit iets op ContraCourant lezen dat je waardevol vindt, denk dan aan Robert Parry. Ik pretendeer niet in zijn voetsporen te kunnen of willen treden (dat is ook zeker niet het doel van dit blog), maar zonder Robert Parry was er zeker geen ContraCourant.

Met dat gegeven in het achterhoofd was de eerste naam die ik intikte bij euvsdisinfo.eu “Consortiumnews”. Ik vond 3 artikelen. Met alle 3 de entries ben ik het oneens. Ik schreef een mailtje, maakte een screenshotje voor “Flessenpost”. Ik zal de lezer de eerste “debunk” waar ik op reageerde niet onthouden trouwens, want die bestrijdt een stellingname die in het hele artikel niet eens terug valt te vinden. Lees zelf maar na in de originele publicatie.

Een paar uurtjes later begon ik aan een tweede mailtje. Dit keer iets uitgebreider. Volgens mij is ‘ie precies goed geworden, maar wellicht had ie iets meer gestructureerd gekund. Hoe dan ook, ik besloot in afwachting van een antwoord mijn kant van de mailwisseling maar alvast te publiceren. Eigenlijk geen idee of dat nou zo interessant is, maar het lijkt me wel een passende inhoud voor deze serie en gaf me direct de kans de aandacht even te vestigen op Robert Parry en Consortiumnews, die mijns inziens worden gemisrepresenteerd met de entries op deze eenzijdige “fact-check” site. De brief begint onder de volgende prikkelende ingevoegde afbeelding die ContraCourant iets minder droog moet maken.

Hi!

In this (https://euvsdisinfo.eu/report/the-west-is-demonizing-president-vladimir-putin-destabilizing-the-russian) “debunk” you imply that the author speaks of direct interference in Russian politics, which he does not. Also, you imply that the author speaks of colour revolution in relation to Russia, which he does not.

Although I know that such inferences are made at times, they are not made in this article. It’s not really clear to me why you choose to imply that these are being made in this article.

As to the content of the original publication, most of it seems to come down to a matter of opinion rather than cold, hard facts. How is one to prove that Putin is being demonized, or not? Such statements should be read in a broader context – but that context should be the author’s perogative first and foremost, notably his own historic work (or even the rest of the article, which clearly seeks to warn about eager acceptance of evidence-free narratives as fact). Not the context you choose to apply to it, as you do referencing the concept of colour revolutions.

One can argue that there are attempts to destabilize the Russian economy through the many economical and financial sanctions against Russia – once more, that would be a matter of opinion.

As to the argument of pressing for regime change, it seems to be a semantical matter also heavily influenced by pre-existing notions on the subject. Fact is that many American NGO’s have in fact been used to “promote democracy” where “politically opportune”, and not always in legal ways, or with happy sunshine results.

(See:
https://consortiumnews.com/2017/10/13/the-legacy-of-reagans-civilian-psyops/ and https://consortiumnews.com/2017/09/13/reagan-documents-shed-light-on-u-s-meddling/ – both from the same author mind you)

As you admit in your debunk, there is some “encouragement of democratisation”. Coupled with what we know about the historical role of NGO’s, one could argue that there are forces “pressuring for regime change”. Especially considering the fact that opinion pieces like these (https://www.washingtonpost.com/opinions/remembering-a-journalist-who-was-killed-for-standing-up-to-putin/2016/10/06/d3a9e176-8bf7-11e6-bff0-d53f592f176e_story.html?utm_term=.4787528e9072) have been written by none less than the founder and current president of one those NGO’s, Carl Gershman of the NED or National Endowment for Democracy, in which he states the US has the means to “contain and defeat this threat” – clearly referring to Putin’s Russia in general.

All in all, I think you are wrong to label this article or even the respective quote from the article “disinformation”. You choose to give a specific meaning to the words of the author that simply comes down to your selective interpretation, and then use this personal opinion to call this article and/or the respective quote “disinformation”.

I strongly urge you to reconsider this entry, as it is technically based upon selective interpretation of the meaning of words rather than the actual wording, which seems to hold up seeing how it’s not as specific as you make it out to be.

Regards,
Mijn naam

De hippe wereld van fact-checking – Deel 1

Om maar meteen met de deur in huis te vallen kijken we in deel 1 van deze serie naar een interessante uitspraak van Politifact, toch een van de meest aangehaalde fact-checkers die ik me zo snel voor de geest kan halen.

Hoewel de verslaglegging in de gevestigde namen vaak anders doet vermoeden was een van de meest controversiële uitspraken met betrekking tot Russiagate die van “all 17 intelligence agencies”. Met name uit de mond van Hillary Clinton heeft die uitspraak hier en daar wat stof doen opwaaien. De uitspraak is nog steeds inzet van enige strijd, en daarom kijken we vandaag eens naar wat Politifact hierover te melden heeft.

Oh jee, dat is natuurlijk niet zo mooi wanneer je een blogje runt dat schrijft dat de uitspraak niet klopt. Of valt het wel mee?

Politifact heeft nogal een verhaal neergepend ter verantwoording dat ik even zal samenvatten (lees het gerust na)… Politifact stelt dat de uitspraak waar is, omdat deze is gedaan in oktober 2016, naar aanleiding van de Joint Statement van ODNI en DHS. Het centrale argument is dat de ODNI spreekt namens de hele intelligence community.

Daarmee meent Politifact zich te kunnen onttrekken aan de kritiek dat James Clapper (en John Brennan) voor de senaatscommissie hebben verklaard dat het Russiagate verhaal zoals we dit kennen uit het ODNI rapport van 6/7 januari het werk is van een select gezelschap uit FBI, CIA en NSA.

Hoe men het ook wendt of keert, de uitspraak is inmiddels bewezen onjuist, al was dat op het moment dat Clinton haar uitspraak deed nog niet verifieerbaar het geval. Maar belangrijker nog… Wat is de waarde van zo’n fact-check wanneer je voorbij gaat aan het feit dat Clinton op latere tijdstippen (bijvoorbeeld dit interview van 31 mei 2017 – na de statements van zowel Clapper als Brennan voor de senaatscommissie, waarin zij het tegendeel beweren) dezelfde onjuiste claim heeft gedaan?

Clinton deed met haar uitspraak ten onrechte voorkomen alsof 17 agencies gezamenlijk tot een conclusie zijn gekomen. De realiteit is dat dit bijzonder onwaarschijnlijk is in zo’n korte tijdspanne, maar ook omdat het rapport waarin die inschattingen (geen conclusies, zoals Clinton stelde!) wereldkundig werden gemaakt domweg het werk is van een select gezelschap uit FBI, CIA en NSA.

Kortom: Politifact verdedigt het besluit deze uitspraak tot waarheid te bestempelen best goed, maar bij lange na niet goed genoeg. Gezien Politifact’s grote succes met het tellen van Trump leugens krijg ik de indruk dat het besluit deze uitspraak van Clinton als waarheid in de boeken te zetten vooral rust op politieke motieven.

Conclusie: deze fact-checkers uitspraak is praktisch INCORRECT.

 

 

Betrouwbare bronnen – Deel 1: Dan Kaszeta en de BBC

Dit is het eerste deel uit een serie korte artikelen waarin ContraCourant wil laten zien dat betrouwbaar geachte bronnen niet altijd even betrouwbaar zijn. In dit eerste deel kijken we naar een voorval rondom de bekende vermeende chemische aanval in Khan Shaykun in de provincie Idlib in Syrië.

Al snel na de aanval wezen de vingers in de richting van het Syrisch regeringsleger. President Assad en zijn Russische bondgenoten ontkenden achter de aanval te zitten, maar erkenden wel een luchtaanval te hebben uitgevoerd in de directe omgeving van het voorval. Het verweer was dat bij die aanval mogelijk een depot was geraakt waar de bezettende rebellen van Al-Nusra (Tahrir Al-Sham) chemische wapens hadden opgeslagen.

Zij kregen daarvoor de nodige hoon over ze heen. Zo zou de tijdlijn zij gaven niet kloppen, hetgeen bewijs van leugenachtigheid zou zijn. Eenzelfde redenering werd later overigens niet toegepast op het VN rapport over het voorval, waarin mensen al in ziekenhuizen werden opgenomen voor de aanval volgens de tijdlijn plaatshad en in sommige gevallen in ziekenhuizen werden opgenomen meer dan 100 kilometer van Khan Shaykun, ongeveer een uur na de aanval plaats zou hebben gehad. Maar dit terzijde – over Syrië en dit voorval meer in een later artikel.

Een van de opvallendste beweringen rondom het voorval is inmiddels gemeengoed geworden. En dat is niet omdat het een wetenschappelijk feit betreft, maar omdat een aanzienlijk deel van de gevestigde commerciële nieuwsmedia het als een feit heeft gepresenteerd terwijl andere opvattingen aan het zicht werden onttrokken.

Het gaat hier om de opvattingen van Dan Kaszeta, een wapenexpert gelieerd aan Bellingcat. Nu is het wel vaker zo dat opvattingen van Bellingcat als onweerlegbaar feit worden aangenomen (hetgeen redelijk soepeltjes gaat wanneer je niet voornemens bent zelf tot enige analyse te komen) terwijl kritiek op die opvattingen wordt genegeerd, maar in het geval van Dan Kaszeta was men wel heel gretig.

Dan Kaszeta beweerde dat het een fysieke onmogelijkheid is dat er toxische stoffen vrijkomen wanneer chemische wapens door bombardement beschadigd raken. “Alsof je eieren, boter, kaas en champignons uit het raam gooit en dan een omelet op de stoep krijgt.

Case closed, wat velen betreft. Ware het niet dat Jerry Smith (field manager van de OPCW wapeninspectie missie in Syrië) in een interview met het Britse Channel 4 liet optekenen dat Kaszeta’s stelling ongegrond is. Volgens Smith is het in principe gewoon mogelijk dat er toxische stoffen vrijkomen wanneer dergelijke wapens in een bombardement beschadigd raken.

Jerry Smith

Maar waar hebben we het verhaal van Smith nu eigenlijk terug kunnen vinden? Wie heeft er aandacht aan zijn woorden geschonken?

Nou ja, in ieder geval de BBC. Voor welgeteld 35 minuten, waarna de BBC een referentie aan de woorden van Smith uit haar artikel over het voorval verwijderde, om er nooit meer op terug te komen.

De volgende stap zetten; de nepnieuws crisis

Om maar te beginnen met het goede nieuws… Gevestigde kanalen lieten zich niet geheel onbetuigd in het aanzicht van de nakende censuurcultuur waarnaar wij geacht gaan worden ons te schikken. Ik zag een Roderick Veelo weinig doekjes winden om het feit dat het fundament voor deze culturele ommezwaai wel erg dunnetjes is. Ik zag een Marianne Zwagerman waarschuwen (zoals wel vaker, waarvoor mijn enorme waardering) voor de glijdende schaal… En zo nog wel meer. Belangrijk! Dus dit stemt hoopvol.

Maar tegelijk is er iets dat me een beetje stoort. Zoals we (hopelijk) allemaal wel hebben gezien zijn de ontwikkelingen rondom de bestrijding van nepnieuws niet geheel los te zien van de ontwikkelingen rondom Russiagate en al wat daarmee samenhangt, en dan met name de onzorgvuldige en vaak eenzijdige manier waarop daar in de media over wordt bericht. Wat mij dan verbaast is dat bijna niemand die puntjes gewoon eens verbindt, en stelt dat die onzorgvuldige berichtgeving de hamer is waarmee de gevreesde overheidsinmenging erdoor wordt geramd!

Kajsa Ollongren is terecht bij de spreekwoordelijke kraag gegrepen (niet door iedereen, maar vooruit) om haar alarmistische, maar vrij magere verhaal over Russische beïnvloeding. Er was kritiek op haar MH-17 voorbeeld (of liever gezegd, het gebrek daaraan), maar dat het tweede “wapenfeit” uit haar eerste brief aan de Kamer een referentie is aan het ODNI rapport van 6/7 januari 2017, waarbij zij doet voorkomen dat dit rapport bewezen feiten beschrijft (“laten zien dat… dat ook werkelijk doen”) heb ik niemand op zien pikken. Waarom niet? Want het is volstrekt onwaar.

Ook de voorbeelden die zij in haar brieven noemde zijn niet geheel zuiver, zie ook dit eerdere bericht over de kwestie. Noch in Duitsland, noch in Frankrijk is die Russische inmenging vooralsnog een feitelijke zaak gebleken.

Afgelopen week schreven de nieuwsmedia over Twitter in relatie tot Russiagate. Nagenoeg allemaal schreven ze ten onrechte over feitelijkheden inzake de connectie met Internet Research Agency, de inmiddels legendarische trollfarm in Sint Petersburg. Probleem is echter dat dit geen feitelijkheden zijn, maar vermoedens. Zie onder andere de verklaring van Twitter zelf, of de eerdere verklaring voor de senaatscommissie waarin Twitter haar methodiek uit de doeken doet. Twitter beoordeelt accounts op locatie en content, en kijkt of bepaalde accounts geautomatiseerd zijn. Twitter spreekt daarbij vermoedens uit dat het gaat om activiteiten vanuit het Internet Research Agency. Maar Twitter bewijst dat niet en claimt dat ook niet te hebben bewezen. Wanneer Twitter spreekt over IRA-associated of IRA-linked, bedoelt Twitter daarmee accounts waarvan zij vermoeden dat ze gelinkt zijn aan IRA. Niet dat dit accounts zijn waarvan dit is bewezen. Een belangrijk verschil lijkt mij.

Uit de laatste verklaring zelf:

Het enige bewijs dat men aanlevert – buiten locatie, content en mogelijke automatisering – is “informatie van derden”. Wat voor informatie dit is, en waar deze informatie vandaan komt, dat wordt niet duidelijk. Maar schijnbaar is dat niet belangrijk genoeg, en kan er over voldongen feiten worden gesproken en geschreven.

Maar het zijn wel deze quasi-feitelijke nieuwsbombardementen en brieven aan de Kamer waarmee Minister Ollongren en anderen de noodzaak van overheidsingrijpen propageren. Willen we Ollongren en anderen de voet daarin dwars zetten, dan zullen we kritischer moeten worden en niet toestaan dat een discussie die raakt aan onze grondrechten vervuild raakt met misinformatie en desinformatie.