Een hele kleine historie van Samir.

Dit is een herschreven FaceBook post uit 2016.

Nu denk ik de laatste tijd sowieso veel aan “vroeger” (vast niet gezond, maar het zij zo), maar dit laat me sinds het weekend niet los…

Toen die hele zogenaamde “mocro war” op de kaart kwam moest ik al met enige regelmaat denken aan mijn oude school- en klasgenoot Samir. Ik vroeg me al snel af of hij er op de een of andere manier bij betrokken zou zijn. Om de eenvoudige reden dat Samir in onze middelbare schooltijd al een boefje was. Doorgaans genoeg geld op zak, tegen het einde van de middelbare school een jaartje weg van school vanwege “betrokkenheid bij een vechtpartij” (lees: steekpartij) en naar aanleiding daarvan gediagnosticeerd als licht schizofreen. Hij was (als ik me niet vergis) woonachtig in Slotervaart en naar eigen zeggen (toen een van onze docenten ooit vertelde dat het slecht was voor kinderen om op te groeien in een flat) “altijd op straat”. Juf hoefde zich wat dat betreft geen zorgen te maken.

Noem het een gevoeltje.

Hoewel ik bovenstaande info direct uit zijn mond heb (hij was niet vies van een praatje, en zijn verhalen waren onderhoudend genoeg), waren we geen vrienden. Het was op schoolfeesten meestal knokken tussen het groepje gabbers (ondergetekende knalde er in een grijs verleden op los) en hun introducees en Marokkaans-Nederlandse introducees van de Marokkaanse Nederlanders op school. Ik kan me overigens niet herinneren dat hij zich daar ooit mee bemoeid heeft, hoewel ik zeker weet dat het daarbij ook weleens ging om zijn introducees. Wat dat betreft leek ‘ie zich aardig op de vlakte te kunnen houden.

In het examenjaar (hij mocht de jeugdgevangenis uit om z’n examenjaar inclusief examen te kunnen doen) heeft ‘ie me nog driehonderd gulden betaald om hem van de antwoorden van het examen Engels te voorzien. Ik haalde bijna altijd negens en tienen voor Engels, dus op zich geen slechte keus al zeg ik het zelf. Hij had een buzzer (leg dat nog maar eens uit) mee, en ik liep met een extra vel met daarop mijn antwoorden geschreven naar de telefooncel achter de school.

Hij heeft me daarvoor netjes betaald, honderdvijftig voor en honderdvijftig na. De laatste afspraak, in de zomervakantie van 1998, was ook de laatste keer dat ik hem gezien heb.

En verder, buiten de vraag of hij actief was in de ontluikende straatoorlog, dus ook nooit meer aan gedacht tot een paar jaar terug…

Toen (2014) las ik in de krant dat in Marbella een Marokkaanse Amsterdammer was doodgeschoten, genaamd Samir Bouyakrichan. Ik moest meteen aan hem denken. Ik had natuurlijk zo’n vermoeden, maar er zijn natuurlijk wel meer Marokkanen die Samir heten (al was de bijnaam Scarface wel veelzeggend) en z’n achternaam wist ik echt niet meer. Foto’s kon ik niet vinden, en zo verdween het verhaal voor mij mettertijd weer naar de achtergrond.

Maar toen ik dit weekend per toeval weer bij die aanslag uitkwam via Google, bleek er nu (al ruim een half jaar) wel een foto te zijn. En verdomd… Dat was dus inderdaad Samir.

Wat je verder ook van Samir vindt, stilgezeten had ie in de tussentijd niet. Een van de grootste, zo mogelijk de allergrootste coke importeur in Europa. Volgens sommige bronnen goed voor 1 miljard omzet.

Maar inmiddels dus dood en begraven. Doodgeschoten in een trapportaal waar hij heen vluchtte op het moment dat hij al beschoten (en geraakt) was*.

Geen idee waarom het me niet los laat. Ik heb de hele week aan Samir gedacht, en met een raar gevoel rondgelopen. Een gevoel dat ik ergens ook wel ken uit tijden waarin ik ongelukkig was, maar te jong om me er bij neer te leggen of te begrijpen wat ik voelde. Een mengeling van vormloze emoties zonder bekende oorsprong die ik bestreed door randjes op te zoeken. Was dat immers niet leven?

Misschien geeft Samir’s verhaal te denken over hoeveel er soms allemaal kan gebeuren in korte tijd, maar hoe betrekkelijk dat uiteindelijk zelfs is? Ik weet het niet. Ik zou er graag meer van weten, maar echt veel publieke info kan ik niet vinden. Samir had wat dat betreft begrepen wat low profile is. Ik vind het ook niet iets waar ik in moet gaan wroeten.

Hoe dan ook… Rust in vrede Samir. Het was kort maar krachtig. En ik ben je niet vergeten.

* Dit is de versie die mij bereikte. Het zou zomaar kunnen dat de precieze loop van zaken anders was.

Hennis zwaait af

Gisteren in NRC een kort interview met mevrouw (ex-minister)Hennis, beschermvrouwe van de “sound of freedom“. Mevrouw Hennis gaat voor de VN aan de slag in Irak, en dus besloot NRC Nederland nog maar eens te vergasten op wat inzichtelijke citaten.

Een logische vraag is blijkbaar waarom onze geliefde Minister in Irak aan de slag gaat, de Nederlandse kiezer in vertwijfeling achterlatend. Gelukkig zal Hennis ook in Irak ijveren voor de belangen van die Nederlandse kiezer:

 “Europa wordt omringd door instabiliteit en die is van invloed op onze vrijheid. Als het in het Midden-Oosten misgaat, voel je dat onmiddellijk. Wij importeren conflicten. Denk aan aanslagen in onze binnensteden, aan de vluchtelingenstromen.”

Oftewel: Westerse inmenging, opruiing, wapenleveranties, interventies en proxy-oorlogen dragen bij aan onze veiligheid. De boel daar eens met rust laten zou onze binnensteden in vuur en vlam zetten en een enorme, ontwrichtende vluchtelingenstroom veroorzaken.

Maar volgens mij is het toch ietsje anders, en exporteren wij (nou ja, in het kielzog onze bondgenoten) voornamelijk conflicten – conflicten die we vervolgens niet kunnen beheersen. Daarmee richten we schade aan die we vervolgens goeddeels op het bordje leggen van het slachtoffer, die met hangende pootjes bij het IMF komt aankruipen, waarna het land effectief een nieuwe fase in de bezetting ingaat.

Hoe gaat het eigenlijk met Irak?

 „Het is heel fragiel. Door de militaire strijd tegen IS was er verbroedering en het is nu belangrijk dat die standhoudt. Er is veel te doen. Ik ben er zelf drie keer geweest, voor het laatst in 2017. Gewonden keerden in die tijd terug van het front in Mosul. Ik was ook in Falluja, nog maar net bevrijd van IS. Mensen keerden terug naar hun huizen, maar zagen een enorme verwoesting. Maar je zag ook een enorme veerkracht.”

Het is heel fragiel, dat zal best. Maar waar Hennis aan voorbij gaat is dat het Irak van nu voornamelijk is gevormd door de (illegale) Amerikaanse invasie van 2003. Hoewel eerdere oorlogen en de mede daardoor ontstane interne onrust al een wissel trokken op de welvaart en ontwikkeling, was Irak destijds nog steeds een relatief ontwikkeld land met een relatief hoogopgeleide bevolking. Daar is sindsdien weinig van over. Het land is op meerdere fronten domweg geïmplodeerd. Het leidt ook geen twijfel dat het sectarische geweld dat Irak sindsdien in z’n greep heeft gehad rechtstreeks valt terug te voeren op die onbezonnen regime-change interventie. De toch al niet al te stabiele regio heeft sindsdien nauwelijks een dag rust gekend.

Nu is dit allemaal niet de schuld van mevrouw Hennis natuurlijk, begrijp me niet verkeerd. Maar als je serieus aan de slag wil namens de VN om Irak te helpen eindelijk te herbouwen – als je echt gedreven wordt door de wil een positief verschil te maken… Waarom dan niet eens ronduit toegeven dat al die Westerse interventies alleen maar ellende betekenen voor de mensen daar, en uiteindelijk ook alleen maar ellende opleveren voor een thuisfront dat zich steeds meer geconfronteerd ziet met draconische, vrijheidsbeperkende maatregelen tegen terreur.

Terreur die onlosmakelijk is verbonden met die interventies.

 

 

 

Русский Twitter: tussen de regels door

Afgelopen week verscheen in De Groene Amsterdammer een artikel op basis van de door twee professoren van Clemson University vrijgegeven dataset waarin de over de periode 2012-2018 geplaatste tweets staan van de 3854 als Russische trollen aangemerkte Twitter accounts waar zoveel over te doen is. Een hele mond vol wellicht, maar dan heb je de spreadsheet nog niet gezien!

Nu is het belangrijk je eerst te realiseren hoe de bevindingen van Twitter waar het artikel over gaat tot stand zijn gekomen.

Twitter heeft zelf welgeteld nul accounts aan de inmiddels befaamde Internet Research Agency gekoppeld. Wat Twitter volgens de eigen verklaring van 31 oktober 2017 heeft gedaan is zoeken naar bepaalde kenmerken:

  • Aangemaakt door of ooit benaderd vanaf een Russisch IP
  • Russische provider of email
  • Cyrillische karakters in username
  • Tweet vaak in het Russisch

Accounts die aan een of meerdere van deze kenmerken voldeden, werden door Twitter aangemerkt als “Russisch” (“Russian-linked”).

Geen van die kenmerken bewijst een link naar de Internet Research Agency. Het fundament voor die conclusie is niet nader gespecificeerde informatie uit niet nader gespecificeerde bronnen (“third party sources” – blz 11).

In een aanvulling op deze verklaring van 19 januari 2018 wordt duidelijk dat zelfs de door niet nader genoemde bronnen geleverde, niet nader omschreven informatie waarop Twitter haar conclusies baseert niet genoeg zijn om in zekere termen te spreken:

“We have identified more accounts that appear to be associated with the Internet Research Agency (“IRA”)”.

In de rest van het document wordt gesproken over “IRA-linked” accounts, hetgeen vrijwel overal in de Westerse media ten onrechte als feitelijke, bewezen informatie werd gepresenteerd.

We kunnen Twitter’s verklaringen in dezen echter moeilijk zien als hard bewijs – De verklaringen zijn tot stand gekomen onder stevige druk en de conclusies drijven op geheime informatie uit geheime bronnen – een en ander is niet te verifiëren.

Saillant detail is overigens dat bij de laatste hoorzitting over dit onderwerp getuigd en geadviseerd werd door Laura Rosenberger. Rosenberger is de ex-adviseur buitenlandbeleid van Hillary Clinton en directeur van de Alliance for Securing Democracy, waar zij met Jamie Fly (voormalig national security counselor voor Marco Rubio, welke van Trump verloor in de primaries en Rusland daar een rol in toedicht) verantwoordelijk is voor het welbekende en moeilijk transparant te noemen Hamilton 68 dashboard.

Men runt aan de ene kant een dashboard dat allerlei alarmistische berichtgeving in de media faciliteert (Hamilton 68 was de bron voor bijna alle berichten over Russische trollen in relatie tot actuele gebeurtenissen), maar geen enkel zinnig inzicht kan bieden in de methodiek. Men kan aan de andere kant als expert optreden bij het duiden van de materie waarvan men zelf de perceptie stevig beïnvloedt middels het befaamde dashboard (direct, en indirect via berichtgeving in de media). Het is zodoende niet makkelijk om Laura Rosenberger en de Alliance for Securing Democracy als onafhankelijk expert te zien in plaats van als een politiek speler.

In een namens de Alliance for Securing Democracy geponeerd boekwerk bepleit zij ironisch genoeg transparantie, maar bijvoorbeeld ook het voorzichtig omspringen met gelekte informatie in de media (blz 3). Daarbij doelt ze duidelijk op Wikileaks, maar spreekt ze ten onrechte over disinformatie. Na wat reclame voor het eigen Hamilton 68 dashboard is er zelfs een rolletje voor Nederland weggelegd:

“Even a Dutch referendum on the EU’s Association Agreement with Ukraine became a target for Russian disinformation; the campaign against the agreement, which ultimately won the vote, used pro-Kremlin narratives pulled from RT and Sputnik and had links to Russian academics parroting Moscow’s position against the agreement”

Rosenberger lijkt er een handje van te hebben politiek onwelgevallige meningen en informatie te classificeren en besmeuren als Russische propaganda zonder daar echt hard bewijs voor te willen laten zien. Dit fenomeen zien we vaker, en lijkt me een van de gevaarlijkere hellende vlakken waar we ons op begeven. Het feit dat Russische TV kanalen bepaalde grieven aangrijpen voor propaganda doeleinden maakt die grieven geen Russische propaganda.

Daar komt bij dat we te maken hebben met een politiek speler die ook maar een macht vertegenwoordigt die sinds jaar en dag activiteiten ontplooit die het daglicht niet kunnen (en wettelijk niet mogen) verdragen – en daarvoor een infrastructuur en middelen tot z’n beschikking heeft die voor ons, burgers, nopen tot minstens zoveel waakzaamheid als de vermeende activiteiten van een geopolitieke rivaal. In hoeverre we kunnen vertrouwen op de goede intenties van actoren als een Rosenberger, maar ook clubs als de Atlantic Council en haar DFRLab (het cirkeltje waarbinnen ook Bellingcat opereert), en in hoeverre het een goed idee is dergelijke niet onafhankelijke organisaties te laten arbitreren over onze informatie uitwisseling, dat is maar de vraag.

Deze dimensie blijft doorgaans onderbelicht, net als het gegeven dat veel “onafhankelijke” denktanks en “experts” als Laura Rosenberger, of de Alliance for Securing Democracy en hun Hamilton 68 dashboard, zelf ook in de eerste plaats politieke actoren zijn.  En wat te denken van de TV-schnabbels van oud intelligence medewerkers als  (o.a.) Brennan en Clapper? Namens wie informeren zij eigenlijk?

Willen we echt zorg dragen voor een gezonde democratie met een vrije uitwisseling van ideeën, dan wordt het tijd dat we acht gaan slaan op deze feiten, en kritischer worden op de boodschappers en hun “feiten” waarop we ingrijpende beslissingen baseren die raken aan de kern van onze vrijheden. Dan wordt het tijd dat we tenminste vragen om hard bewijs voor de beschuldigingen waarop we zulke beslissingen laten baseren, en eisen dat transparantie zoveel mogelijk tweezijdig blijft.

Na Irak en de vele leugens en kwalijke activiteiten en capaciteiten die door o.a. Snowden en Assange aan het licht zijn gebracht kun je niet verwachten dat mensen genoegen nemen met de mooie blauwe ogen van anonieme Angelsaksische intelligence bronnen met geheim bewijs. Die tijd is voorbij.

 

 

 

 

Geregisseerde foto

Deze foto kwam ik tegen op Erik Mouthaan’s Twitter:

Het gasmasker dat de man op de foto draagt is een oud Sovjet GP-5/ShM-62U gasmasker. Dit masker is op grote schaal geproduceerd tot 1989 en was bedoeld om Sovjet burgers te beschermen tegen nucleaire fall-out. In de GP-5 bus die in het masker wordt geschroefd zit o.a. asbest.

Deze (originele) maskers worden overal op internet aangeboden als rekwisiet/feestartikel en kosten hooguit een paar tientjes.

Het masker dient te worden gedragen over de oren, zoals o.a. op deze pagina uit de handleiding van een GP-5 unit te zien is:

De oplettende lezer zal zien dat op het plaatje een luchtslang staat afgebeeld, dat klopt… Deze maskers waren ook beschikbaar met luchtslang en opbergtas. Naar ik begrijp is dat de militaire versie – de GP5 filterbussen hadden maar een korte operationele tijdspanne, deze versie zal bedoeld zijn om langer met het masker te kunnen werken waar dat nodig is. De grotere filterbus ging in de bijgeleverde draagtas.

Conclusie:

Het gasmasker zoals te zien is op de foto is niet of nauwelijks functioneel. Niet alleen betreft het een minstens 30 jaar oud product, het masker is tevens verkeerd opgezet.

Een gasmasker draag je niet voor de lol of het gemak, maar een niet werkend gasmasker in een gebied waar een gasmasker benodigd is net zo min! Deze meneer bevindt zich niet in een omgeving waar hij een werkend gasmasker nodig heeft. Deze foto is dus hoogstwaarschijnlijk geregisseerd voor maximaal effect.

Aanvulling: Dit heeft betrekking op deze specifieke foto, en plaats en moment waarop deze foto is genomen. Aan 1 foto valt geen enkele verdere conclusie te verbinden over de gebeurtenissen in Douma.

 

Mueller aanklacht – 10 vragen

Terwijl in de VS sommige politici al spreken over Pearl Harbor, en bepaalde denktank residents hard tekeer gaan tegen Facebook medewerkers die het werk van de inlichtingendiensten niet goed genoeg hebben gedaan, is ContraCourant even snel door de aanklachten heen gefietst.

Voor nu blijft het bij dit overzicht van vragen die het document oproept – eenieder is van harte uitgenodigd mee te denken over de antwoorden. De lijst kan nog worden uitgebreid – of ingekort als er antwoorden op gevonden zijn.

  1. Er ligt nu een aanklacht tegen mensen die waarschijnlijk nooit terecht zullen staan. Hoe wordt het bewijs dat ten grondslag ligt aan de aanklacht, alsmede de manier waarop dat bewijs is verzameld nu beoordeeld en enigszins verifieerbaar gemaakt?
  2. De aanklacht geeft geen beeld van de verdeling van de vele genoemde pagina’s en berichten naar kandidaat waar ze voor of tegen ageerden, noch van een verdeling van activiteiten van voor en na verkiezingen, noch van hoeveelheid pagina’s en berichten die niet over politiek gingen. Dit is belangrijk om een beeld te krijgen van de mate waarin dit een serieuze poging tot beïnvloeding van de verkiezingen was
  3. Waarom is Bernie Sanders nooit gedagvaard door het onderzoeksteam en Jill Stein wel?
  4. Facebook’s Rob Goldman stelt dat hij alle bewuste advertenties heeft gezien (op FB) en stelt op basis daarvan dat beïnvloeding van de verkiezingen geen doel was van de campagne. Dit is op basis van de aanklachten niet te controleren. Wanneer wordt een en ander vrijgegeven om deze stellingname te verifiëren?
  5. Facebook’s Rob Goldman stelt dat het merendeel van die advertenties dateert van na de verkiezingen. Dit is op basis van de aanklachten niet te controleren. Wanneer wordt een en ander vrijgegeven om deze stellingname te verifiëren?
  6. Waarom begingen de verdachten allerlei frauduleuze daden (o.a. identiteitsdiefstal om Amerikaanse rekeningen en PayPal accounts te openen) om vervolgens advertenties – waarschijnlijk het makkelijkst te herleiden en herkennen –  te betalen met Russische rekeningen en creditcards? (@88 en 49)
  7. Komt het bewijs uit interne IRA communicatie die het document aanhaalt van de NSA? Zo ja, waarom was de NSA dan de enige van 3 agencies die in het ODNI rapport van 6/7 januari niet “highly confident” maar “moderately confident” was dat de campagne van de Russen tot doel had Trump’s campagne te helpen en Clinton negatief neer te zetten naast Trump? Uit het ODNI rapport blijkt ook dat men wel op de hoogte was van een campagne op Social Media. Het komt vreemd over dat de gedoodverfde kandidaat voor het onderscheppen van dergelijk materiaal er iets meer dan een jaar geleden, terwijl de campagne nog in gang was, als enige nogal voorzichtig over deed.
  8. Hoe kan het dat het ODNI rapport van januari 2017 zo enorm beknopt was over dit onderwerp terwijl in 2015 in de media al werd gesproken over IRA, dat in het Engels trolde, mede over politieke onderwerpen in relatie tot Amerika? Uit het ODNI rapport blijkt ook dat men wel op de hoogte was van een campagne op Social Media.
  9. Waarom ging de meerderheid van het ODNI rapport over RT terwijl inmiddels is gebleken dat RT waarschijnlijk net wel of net niet in de top 20 van meest gedeelde bronnen staat volgens dit onderzoek? Was het ODNI rapport dan echt zo’n haastklus?
  10. Waarom stelt een Russische journalist van RBC, welke eerder twee keer onderzoek deed naar IRA, dat de uiteindelijke lijst van aangeklaagden hem bevreemdt? Andrey Zakharov stelt dat de lijst hem doet denken aan de eerder van Forbes gekopieerde lijst die werd vrijgegeven van invloedrijke oligarchen met banden met het Kremlin. Zakharov stelt onder andere dat sommige van de aangeklaagden ten tijde van de campagne niet eens voor IRA werkten. Ook spreekt hij verbazing uit over de gepubliceerde passages uit de e-mail van Irina Kaverzina (@58 d) – hetgeen ContraCourant ook benieuwd maakt naar de manier waarop men hier aan is gekomen.

Vooralsnog moeten we het doen met plaatjes als deze:

*25/2/2018 – Een andere interessante vraag is wat het werkelijke op de campagne toegespitste budget is geweest. Er wordt wel veel geschermd met 1,25 miljoen op maandelijkse basis, maar dat betreft het budget voor Project Lakhta, dat een stuk breder was dan deze campagne.

 

 

Ollongren en gevolg gaan verder waar gezond verstand ophoudt

De minister spreekt met betrekking tot EU vs Disinfo dan wel zalvende woorden over zorgvuldigheid en noodzaak, maar laat zich op geen enkele manier afremmen door gegronde tegenwerpingen. De minister liegt en verdraait in haar brieven aan de Kamer zonder dat iemand daar werkelijk acht op lijkt te slaan. De minister heeft daarnaast een inmiddels beruchte obsessie met de sloop van het raadgevend referendum binnen een context van onwelgevallige uitkomsten. Als klap op de vuurpijl zal deze onbetrouwbare minister met een beetje pech straks de lijnen uitzetten voor de AIVD… De trein raast voort, dwars door alle signalen heen. De passagiers hebben wel door dat het niet helemaal goed gaat, en in de controlekamer is een zekere spanning voelbaar. Maar niemand die de machinist werkelijk tot de orde roept.

Laat ik voorop stellen dat niets op ContraCourant voortkomt uit politieke affiliatie. Doet ContraCourant niet aan. Ollongren mag naast Wilders en Baudet in een bootje op zee worden gezet*. Hier zullen ze niet gemist worden. Ja, als slecht voorbeeld voor de kinderen. Ik zeg het maar even voor de quasi-progressieven met veel te kleine sandalen voor hun lange tenen. Die types die alles een vermoeiende partizanenstrijd van maken, liefst op basis van identity gezemel in plaats van argumenten. Niet alles kan maar toegedekt worden door te wijzen naar de ander, of door op voorhand te stellen dat kritiek wel voort zal komen uit racistische, misogynistische en/of homofobe motieven.

Homofoob anno 2018

Maar alle koffieleut terzijde, wat gaat er nodig zijn om mensen in te laten zien dat mooie woorden over de grondwet niet zo bijster veel betekenen wanneer je de Kamer en de kiezer bewust voorliegt om je plannen voor vergaande intrusie van staatswege te verkopen? Wanneer je “plannen” om een en ander te voorzien van waarborgen en mogelijkheden tot sturing afhangen van een commissie waarvan de oprichting en benoeming al een zooitje ongeregeld zijn voor we goed en wel zijn begonnen? Wanneer je zonder een fatsoenlijk argument in handen (hetzij voor sloop, hetzij tegen renovatie van het raadgevend referendum) domweg geen boodschap hebt aan de groeiende spanning tussen politiek en (een deel van) de kiezers? To make shit up as one goes along…

De rode lijn door het wild geraas van minister Ollongren is haast. Alles is een haastklus. Niet alleen strijkt zij de weldenkende kiezer tegen de haren in met het hoge Vadertje Staat gehalte van het beleid dat zij voorstaat, zij staat daarbij nauwelijks open voor inhoudelijke vragen of debat. De minister gebiedt het, ziet het, en daarmee is de kous wat haar betreft wel af. Wie commentaar of vragen heeft heeft kan rekenen op een standaard riedeltje dat nul betrekking heeft op de praktische realiteit van zaken, of überhaupt op de gestelde vraag.

Zie bijvoorbeeld dit fragment uit Jinek’s talkshow, over Ollongren’s nepnieuws strijd waarin Ollongren en Jinek het presteren een beetje gekke bekken te trekken waar Baudet redelijk direct tot de kern van de zaak komt. Jinek begint al goed door in reactie op een opmerking van Baudet vol bravoure te roepen dat het volgens haar ging om nepberichten, terwijl dat nu net de hele inzet van de discussie was. Wie bepaalt dat, wie controleert dat? Om haar ietwat dommige uitspraak kracht bij te zetten refereert ze vervolgens aan zaken die al lang en breed bij wet zijn geregeld. Een aanwinst voor het publieke debat deze dame!

Vanaf 04:55 steekt Ollongren van wal met zo’n eerder genoemd nietszeggend riedeltje over vrijheid en onafhankelijke journalistiek, Baudet overschreeuwend met een “Neehee”, maar in mindere mate met een ter zake doend antwoord op de uitgesproken zorg. Wellicht denkt de minister in “vrijheid” een toverwoordje te hebben gevonden dat als joker kan worden ingezet waar geen argumenten voorhanden zijn.

Vanaf 05:30 vraagt Jinek Ollongren direct wie de arbiter gaat zijn over wat een opvatting is, en wat een feit. Exacte relevantie van die vraag in de context van het onderwerp is niet helemaal duidelijk, aangezien de discussie niet gaat over opvattingen vs feiten. Een opvatting maakt nog geen nepnieuws. Evengoed is het antwoord van Ollongren herkenbaar en veelzeggend… Weer een standaard riedeltje over destabilisatie dat op geen enkele manier een antwoord is op de gestelde vraag.

Wanneer Baudet vanaf 06:45 nogmaals probeert de discussie terug te sturen naar de centrale vraag (wie is de arbiter en wie controleert de arbiter) ziet Jinek haar kans schoon geen nieuwe fouten te maken maar de oude nog maar eens te herhalen.

Vanaf 07:40 begint Ollongren smalend te lachen… “Dit is al de derde keer dat de heer Baudet dit zegt”, waarna we godbetere WEER een riedeltje krijgen dat met geen mogelijkheid te matchen valt met de realiteit van de situatie of de centrale vraag in de discussie. Nee, de overheid bepaalt straks niet wat nepnieuws is, de gedachte is dat we dat met elkaar moeten gaan bepalen. De bruggenbouwer! Vrij en samen, wat mooi! Twitter en Facebook, bij de ballen gegrepen door senator Mark Warner, die doen ook mee! En die hebben geen belangen. En de Universiteit van Leiden en Nu.nl, die doen ook mee! Dat Nu.nl zelf vrij makkelijk politiek geladen feiten van Politifact overneemt en niet beschikbaar is voor opmerkingen of vragen over de inhoud, evenals Poynter dat vanuit de hoedanigheid als IFCN (International Fact Checking Network) net zo min bereikbaar is voor vragen en commentaar… Ach. Een groter man dan Baudet had de vloer met beide dames aangeveegd*. Wat dat betreft zou enige dankbaarheid naar Prins Lavendelsnoet niet eens misstaan, maar dat doen ze maar op hun bootje*. Is er trouwens nog ruimte voor mevrouw Jinek?

Uiteraard wordt een en ander afgesloten door nog maar eens a-specifiek te wijzen naar de VS, Duitsland, Frankrijk, UK – alsof het daar allemaal om bewezen feiten ging. Niets is minder waar (zie Russiakeet met Ollongren), maar dat lijkt niet te deren. Oh ja, en we stemmen met potlood, dus wees extra bang en laat de Minister maar schuiven terwijl u met uw gezin onder de tafel bent gaan liggen.

Hoe een deel van de kiezers de oren rustig laat hangen naar een Minister wiens eerste inhoudelijk solide uitspraak nog moet worden geregistreerd terwijl ze naar hartelust de bijl zet in daadwerkelijk zuivere modern-democratische idealen is ContraCourant een raadsel. Maar die arme mensen vergissen zich lelijk als ze denken dat dit allemaal zonder slag of stoot kan passeren. De staart der babyboomers is wellicht zo ingedut door hun 7 vette jaren dat het ze allemaal wel best is, de nieuwbakken progressiefjes wellicht zo nieuw dat ze weinig hebben meegekregen over absolutisme en de weg daar naartoe, maar er zijn gelukkig ook mensen die zich de lessen nog herinneren waarmee ze zijn grootgebracht. Waar jullie de absolutist spelen over persoonlijke expressie en huidskleurquota doet ContraCourant dat liever over ons recht ons vrij te informeren zonder dat daar stempeltjes van Vadertje Staat aan te pas komen. Oftewel, ik en anderen staan voor onze rechten waar u staat voor niet-controleerbare inperkingen van die rechten. Evengoed beschouwt u zichzelf als een hele democraat, omdat u tegen Baudet aanschopt. Grappig toch? Alleen is Baudet slechts een potentiële dreiging aan de horizon, waar Ollongren in volle vaart op ons afkomt.

Voor een uitweiding over Ollongren’s obsessie met de nauwelijks beargumenteerde sloop van het raadgevend referendum verwijs ik graag naar de woorden van Ronald van Raak tijdens het debat in de Kamer. Schrik niet, hij is de eerste spreker. Maar blijf gerust hangen om Martin Bosma daarna aan te horen, die de Minister ook aardig de oren wast.

Let wel, bij het afspelen van dit filmpje gaat YouTube al je koekjes pikken of iets dergelijks.

*Omdat je het in deze tijden maar nooit weet! De minister, Jinek en Wilders en Baudet worden uiteraard op een zeewaardig bootje gezet. Er wordt met niemand de vloer aangeveegd en alle in deze blogpost beschreven bedankjes zijn volkomen eerbaar van aard.

CC en Tom-Jan Meeus, een tragische historie

Nou zit Twitter vol scheldende, doxende en anderszins vermoeiende randfiguren (meneer Meeus hoort daar voor zover ik kan zien niet bij), hetgeen best irritant is. Daarom hebben ze bij Twitter een handigheidje waarmee je dergelijke heerschappen kunt blokkeren.

Maar de laatste tijd vallen ContraCourant nogal wat van dergelijke blokkades ten deel. Doorgaans van net zulke onbeduidende types als ikzelf gelukkig. Maar zo nu en dan blijkt dat bepaalde mensen gewoon een enorme fan zijn van eenrichtingsverkeer. Zij willen wel praten en meewerken aan het beeld dat u op uw bordje krijgt, maar ze willen daarbij wel graag zelf de lijnen uittekenen en het plaatje voor u inkleuren. Eigenlijk zijn ze niet zo gediend van tegenspraak.

Zo werd ContraCourant vandaag getwitterblocked door Tom-Jan Meeus, bekend van NRC. Tom-Jan Meeus en ContraCourant hebben geen enkele geschiedenis, buiten hier en daar een reactie op Twitter. Nooit een probleem geweest. Vandaag echter kwam meneer Meeus aan met deze Tweet:

Dat vond ik wel interessant, want ik kon die link niet helemaal leggen. Daarbij ging ik zelf overigens inhoudelijk in de fout, zoals meneer Meeus u paar plaatjes verder zal vertellen – waarvoor mijn immense dank (wellicht komt het ooit nog goed tussen ons). Ik kon de link tussen Trump’s overleven, de FBI en het Mueller-onderzoek niet helemaal plaatsen. Dus kwam de opmerking…

Zoals gezegd ging CC daar even de fout in, want Mueller kan geen zittende president aanklagen. Nu kan ik me verweren door te stellen dat het Mueller-onderzoek breder is dan Trump, en dat ik me in algemene zin uitdruk over het onderzoek. Ik kan ook stellen dat het er eigenlijk niet zo toe doet, omdat eventuele aanklachten tegen Trump’s omgeving net zo min drijven op publiek sentiment en gewoon op Mueller’s bordje liggen, maar feit is dat dit gegeven me ten tijde van bovenstaand Twitterschrijven ontschoten was. Puntje voor meneer Meeus, die als een volleerd goaltjesdief de bal tegen de touwen jast…

CC rest niets dan de schande. Nou ja, de schande en de lichte verwondering. Want als Trump niets strafrechtelijks te vrezen heeft, dan heeft hij ook weinig te vrezen van de FBI. In dat geval lijkt het weinig zinnig om de FBI zwart te maken in een poging “het Mueller-onderzoek te overleven”. Dus wat wilde meneer Meeus nou eigenlijk zeggen met zijn eerste Tweet?

Ja, dat had natuurlijk gekund. Bij dezen nog bedankt voor de mooie link meneer Meeus! En bij dezen: ik had me vergist! Wat natuurlijk ook had gekund is zelf toelichten wat je nu eigenlijk wil zeggen met je Tweet. Dat gaat soepeler dan jezelf verdedigen met een artikel dat alleen maar meer vragen oproept over je initiële Tweet.

Wat mijns inziens in mindere mate nodig is, is ContraCourant dan maar te blokkeren. Maar het schijnt een trend te zijn. Tom-Jan Meeus is de tweede persoon van noemenswaardige statuur die ContraCourant blokkeert. Eerder was de beurt aan Joshua Livestro, die het presteerde ContraCourant te blokkeren zonder ooit een woord tegen me te hebben gezegd. Wil je hier nog een eervolle vermelding krijgen om je blockgedrag dan zul je me moeten blokkeren voor ík ook maar een woord heb gezegd. You can’t toss the Jos!

PS. Van die fijne dag is nadien natuurlijk niets meer terechtgekomen.