Een hele kleine historie van Samir.

Dit is een herschreven FaceBook post uit 2016.

Nu denk ik de laatste tijd sowieso veel aan “vroeger” (vast niet gezond, maar het zij zo), maar dit laat me sinds het weekend niet los…

Toen die hele zogenaamde “mocro war” op de kaart kwam moest ik al met enige regelmaat denken aan mijn oude school- en klasgenoot Samir. Ik vroeg me al snel af of hij er op de een of andere manier bij betrokken zou zijn. Om de eenvoudige reden dat Samir in onze middelbare schooltijd al een boefje was. Doorgaans genoeg geld op zak, tegen het einde van de middelbare school een jaartje weg van school vanwege “betrokkenheid bij een vechtpartij” (lees: steekpartij) en naar aanleiding daarvan gediagnosticeerd als licht schizofreen. Hij was (als ik me niet vergis) woonachtig in Slotervaart en naar eigen zeggen (toen een van onze docenten ooit vertelde dat het slecht was voor kinderen om op te groeien in een flat) “altijd op straat”. Juf hoefde zich wat dat betreft geen zorgen te maken.

Noem het een gevoeltje.

Hoewel ik bovenstaande info direct uit zijn mond heb (hij was niet vies van een praatje, en zijn verhalen waren onderhoudend genoeg), waren we geen vrienden. Het was op schoolfeesten meestal knokken tussen het groepje gabbers (ondergetekende knalde er in een grijs verleden op los) en hun introducees en Marokkaans-Nederlandse introducees van de Marokkaanse Nederlanders op school. Ik kan me overigens niet herinneren dat hij zich daar ooit mee bemoeid heeft, hoewel ik zeker weet dat het daarbij ook weleens ging om zijn introducees. Wat dat betreft leek ‘ie zich aardig op de vlakte te kunnen houden.

In het examenjaar (hij mocht de jeugdgevangenis uit om z’n examenjaar inclusief examen te kunnen doen) heeft ‘ie me nog driehonderd gulden betaald om hem van de antwoorden van het examen Engels te voorzien. Ik haalde bijna altijd negens en tienen voor Engels, dus op zich geen slechte keus al zeg ik het zelf. Hij had een buzzer (leg dat nog maar eens uit) mee, en ik liep met een extra vel met daarop mijn antwoorden geschreven naar de telefooncel achter de school.

Hij heeft me daarvoor netjes betaald, honderdvijftig voor en honderdvijftig na. De laatste afspraak, in de zomervakantie van 1998, was ook de laatste keer dat ik hem gezien heb.

En verder, buiten de vraag of hij actief was in de ontluikende straatoorlog, dus ook nooit meer aan gedacht tot een paar jaar terug…

Toen (2014) las ik in de krant dat in Marbella een Marokkaanse Amsterdammer was doodgeschoten, genaamd Samir Bouyakrichan. Ik moest meteen aan hem denken. Ik had natuurlijk zo’n vermoeden, maar er zijn natuurlijk wel meer Marokkanen die Samir heten (al was de bijnaam Scarface wel veelzeggend) en z’n achternaam wist ik echt niet meer. Foto’s kon ik niet vinden, en zo verdween het verhaal voor mij mettertijd weer naar de achtergrond.

Maar toen ik dit weekend per toeval weer bij die aanslag uitkwam via Google, bleek er nu (al ruim een half jaar) wel een foto te zijn. En verdomd… Dat was dus inderdaad Samir.

Wat je verder ook van Samir vindt, stilgezeten had ie in de tussentijd niet. Een van de grootste, zo mogelijk de allergrootste coke importeur in Europa. Volgens sommige bronnen goed voor 1 miljard omzet.

Maar inmiddels dus dood en begraven. Doodgeschoten in een trapportaal waar hij heen vluchtte op het moment dat hij al beschoten (en geraakt) was*.

Geen idee waarom het me niet los laat. Ik heb de hele week aan Samir gedacht, en met een raar gevoel rondgelopen. Een gevoel dat ik ergens ook wel ken uit tijden waarin ik ongelukkig was, maar te jong om me er bij neer te leggen of te begrijpen wat ik voelde. Een mengeling van vormloze emoties zonder bekende oorsprong die ik bestreed door randjes op te zoeken. Was dat immers niet leven?

Misschien geeft Samir’s verhaal te denken over hoeveel er soms allemaal kan gebeuren in korte tijd, maar hoe betrekkelijk dat uiteindelijk zelfs is? Ik weet het niet. Ik zou er graag meer van weten, maar echt veel publieke info kan ik niet vinden. Samir had wat dat betreft begrepen wat low profile is. Ik vind het ook niet iets waar ik in moet gaan wroeten.

Hoe dan ook… Rust in vrede Samir. Het was kort maar krachtig. En ik ben je niet vergeten.

* Dit is de versie die mij bereikte. Het zou zomaar kunnen dat de precieze loop van zaken anders was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *