De geneugten van ruime interpretatie

Zoals blijkt uit de twee entries op EU vs Disinfo waar ik gisteren over schreef, alsmede uit de absurde en inmiddels verwijderde entries van TPO en GS, hanteert het team achter EU vs Disinfo een nogal ruim begrip van desinformatie. Zo blijkt niet de inhoud van een artikel leidend, maar de interpretatie van de indiener of het team dat geacht wordt de publicatie te beoordelen. Niet alleen dat, men slaagt er zelfs in (delen van) publicaties tot desinformatie te bestempelen op basis van zaken die in de bewuste publicatie niet eens voorkomen.

ContraCourant zal de komende tijd meer aandacht besteden aan dit soort counterpropaganda initiatieven. EU vs Disinfo staat hoog op de lijst, maar ook de heerschappen van PropOrNot verdienen de aandacht, ook al zijn zij geënt op de Amerikaanse markt.

Wat EU vs Disinfo betreft zijn zij zeker geen counterpropaganda club.

Wat de Cambridge Dictionary betreft valt dat te bezien.

Wie immers selectief het concept van desinformatie te lijf gaat, zelfs al zouden zij dat op zuivere wijze doen, is bezig een eenzijdig beeld te creëren en versterken.

Ik ben ook benieuwd of ik een reactie krijg op de gestuurde mails, of dat de deur alleen openstaat voor hen die een advocaat meenemen. Weer een nieuwe interessante dimensie.

 

De hippe wereld van fact-checking – Deel 2

In deel 2 van deze serie weer even iets anders. Ik gooi even wat dingen op een hoopje, maar als persoonlijk blog kun je heerlijk doen wat je wil dus dan moet je dat vooral niet nalaten.

Afgelopen weekend is Robert Parry overleden. Daar wil ik even bij stilstaan, omdat Robert Parry een belangrijk onafhankelijk journalist was en peetvader van de onafhankelijke journalistiek op internet middels Consortiumnews.com – een site waar ContraCourant geregeld naar doorlinkt. Hoewel ik geen journalist ben, en ook geen journalistieke pretenties of ambities heb, is Robert Parry voor mij een danige inspiratie geweest. Ik weet dat ik niet de enige ben voor wie in ieder geval dat laatste geldt. Zijn overlijden zal door velen als een klap worden ervaren, al hebben zij de man nooit persoonlijk ontmoet. Zij hebben zijn werk gelezen, zijn interviews gezien en zijn gegrepen en geïnspireerd door zijn oprechtheid en vasthoudendheid. Want Parry was een echte, en gerespecteerde journalist – maar wel een die weigerde zich aan te sluiten bij de politiek opportune waan van de dag. En dan verword je al snel tot een paria in de mainstream, zoals Parry en sommige van zijn directe collega’s hebben ondervonden.

Mocht je ooit iets op ContraCourant lezen dat je waardevol vindt, denk dan aan Robert Parry. Ik pretendeer niet in zijn voetsporen te kunnen of willen treden (dat is ook zeker niet het doel van dit blog), maar zonder Robert Parry was er zeker geen ContraCourant.

Met dat gegeven in het achterhoofd was de eerste naam die ik intikte bij euvsdisinfo.eu “Consortiumnews”. Ik vond 3 artikelen. Met alle 3 de entries ben ik het oneens. Ik schreef een mailtje, maakte een screenshotje voor “Flessenpost”. Ik zal de lezer de eerste “debunk” waar ik op reageerde niet onthouden trouwens, want die bestrijdt een stellingname die in het hele artikel niet eens terug valt te vinden. Lees zelf maar na in de originele publicatie.

Een paar uurtjes later begon ik aan een tweede mailtje. Dit keer iets uitgebreider. Volgens mij is ‘ie precies goed geworden, maar wellicht had ie iets meer gestructureerd gekund. Hoe dan ook, ik besloot in afwachting van een antwoord mijn kant van de mailwisseling maar alvast te publiceren. Eigenlijk geen idee of dat nou zo interessant is, maar het lijkt me wel een passende inhoud voor deze serie en gaf me direct de kans de aandacht even te vestigen op Robert Parry en Consortiumnews, die mijns inziens worden gemisrepresenteerd met de entries op deze eenzijdige “fact-check” site. De brief begint onder de volgende prikkelende ingevoegde afbeelding die ContraCourant iets minder droog moet maken.

Hi!

In this (https://euvsdisinfo.eu/report/the-west-is-demonizing-president-vladimir-putin-destabilizing-the-russian) “debunk” you imply that the author speaks of direct interference in Russian politics, which he does not. Also, you imply that the author speaks of colour revolution in relation to Russia, which he does not.

Although I know that such inferences are made at times, they are not made in this article. It’s not really clear to me why you choose to imply that these are being made in this article.

As to the content of the original publication, most of it seems to come down to a matter of opinion rather than cold, hard facts. How is one to prove that Putin is being demonized, or not? Such statements should be read in a broader context – but that context should be the author’s perogative first and foremost, notably his own historic work (or even the rest of the article, which clearly seeks to warn about eager acceptance of evidence-free narratives as fact). Not the context you choose to apply to it, as you do referencing the concept of colour revolutions.

One can argue that there are attempts to destabilize the Russian economy through the many economical and financial sanctions against Russia – once more, that would be a matter of opinion.

As to the argument of pressing for regime change, it seems to be a semantical matter also heavily influenced by pre-existing notions on the subject. Fact is that many American NGO’s have in fact been used to “promote democracy” where “politically opportune”, and not always in legal ways, or with happy sunshine results.

(See:
https://consortiumnews.com/2017/10/13/the-legacy-of-reagans-civilian-psyops/ and https://consortiumnews.com/2017/09/13/reagan-documents-shed-light-on-u-s-meddling/ – both from the same author mind you)

As you admit in your debunk, there is some “encouragement of democratisation”. Coupled with what we know about the historical role of NGO’s, one could argue that there are forces “pressuring for regime change”. Especially considering the fact that opinion pieces like these (https://www.washingtonpost.com/opinions/remembering-a-journalist-who-was-killed-for-standing-up-to-putin/2016/10/06/d3a9e176-8bf7-11e6-bff0-d53f592f176e_story.html?utm_term=.4787528e9072) have been written by none less than the founder and current president of one those NGO’s, Carl Gershman of the NED or National Endowment for Democracy, in which he states the US has the means to “contain and defeat this threat” – clearly referring to Putin’s Russia in general.

All in all, I think you are wrong to label this article or even the respective quote from the article “disinformation”. You choose to give a specific meaning to the words of the author that simply comes down to your selective interpretation, and then use this personal opinion to call this article and/or the respective quote “disinformation”.

I strongly urge you to reconsider this entry, as it is technically based upon selective interpretation of the meaning of words rather than the actual wording, which seems to hold up seeing how it’s not as specific as you make it out to be.

Regards,
Mijn naam

De hippe wereld van fact-checking – Deel 1

Om maar meteen met de deur in huis te vallen kijken we in deel 1 van deze serie naar een interessante uitspraak van Politifact, toch een van de meest aangehaalde fact-checkers die ik me zo snel voor de geest kan halen.

Hoewel de verslaglegging in de gevestigde namen vaak anders doet vermoeden was een van de meest controversiële uitspraken met betrekking tot Russiagate die van “all 17 intelligence agencies”. Met name uit de mond van Hillary Clinton heeft die uitspraak hier en daar wat stof doen opwaaien. De uitspraak is nog steeds inzet van enige strijd, en daarom kijken we vandaag eens naar wat Politifact hierover te melden heeft.

Oh jee, dat is natuurlijk niet zo mooi wanneer je een blogje runt dat schrijft dat de uitspraak niet klopt. Of valt het wel mee?

Politifact heeft nogal een verhaal neergepend ter verantwoording dat ik even zal samenvatten (lees het gerust na)… Politifact stelt dat de uitspraak waar is, omdat deze is gedaan in oktober 2016, naar aanleiding van de Joint Statement van ODNI en DHS. Daarmee meent Politifact zich te kunnen onttrekken aan de kritiek dat James Clapper (en John Brennan) voor de senaatscommissie hebben verklaard dat het Russiagate verhaal zoals we dit kennen uit het ODNI rapport van 6/7 januari het werk is van een select gezelschap uit FBI, CIA en NSA.

Nu vind ik dit sowieso een beetje slapjes, maar wanneer je strikt de uitspraak van de persoon zelf wil toetsen is het acceptabel, even daargelaten dat Clinton sprak over conclusies waar het inschattingen betrof.

De vraag is echter of dat is waar het om gaat. Is de inhoud van de uitspraak niet relevanter? Want die is bewezen onjuist, al was dat op het moment dat Clinton haar uitspraak deed nog niet verifieerbaar het geval.
Maar belangrijker nog… Wat is de waarde van zo’n fact-check wanneer je voorbij gaat aan het feit dat Clinton op latere tijdstippen (bijvoorbeeld dit interview van 31 mei 2017 – na de statements van zowel Clapper als Brennan voor de senaatscommissie, waarin zij het tegendeel beweren) dezelfde onjuiste claim heeft gedaan?

Clinton deed met haar uitspraak ten onrechte voorkomen alsof 17 agencies onafhankelijk van elkaar tot een conclusie zijn gekomen. De realiteit is dat dit bijzonder onwaarschijnlijk is in zo’n korte tijdspanne, maar ook omdat het rapport waarin die inschattingen (geen conclusies!) wereldkundig werden gemaakt domweg het werk is van een select gezelschap uit FBI, CIA en NSA.

Kortom: Politifact verdedigt het besluit deze uitspraak tot waarheid te bestempelen best goed, maar bij lange na niet goed genoeg. Gezien Politifact’s grote succes met het tellen van Trump leugens krijg ik de indruk dat het besluit deze uitspraak van Clinton als waarheid in de boeken te zetten vooral rust op politieke motieven.

Conclusie: deze fact-checkers uitspraak is slordig verdedigd, en uiteindelijk INCORRECT.

 

 

Betrouwbare bronnen – Deel 1: Dan Kaszeta en de BBC

Dit is het eerste deel uit een serie korte artikelen waarin ContraCourant wil laten zien dat betrouwbaar geachte bronnen niet altijd even betrouwbaar zijn. In dit eerste deel kijken we naar een voorval rondom de bekende vermeende chemische aanval in Khan Shaykun in de provincie Idlib in Syrië.

Al snel na de aanval wezen de vingers in de richting van het Syrisch regeringsleger. President Assad en zijn Russische bondgenoten ontkenden achter de aanval te zitten, maar erkenden wel een luchtaanval te hebben uitgevoerd in de directe omgeving van het voorval. Het verweer was dat bij die aanval mogelijk een depot was geraakt waar de bezettende rebellen van Al-Nusra (Tahrir Al-Sham) chemische wapens hadden opgeslagen.

Zij kregen daarvoor de nodige hoon over ze heen. Zo zou de tijdlijn zij gaven niet kloppen, hetgeen bewijs van leugenachtigheid zou zijn. Eenzelfde redenering werd later overigens niet toegepast op het VN rapport over het voorval, waarin mensen al in ziekenhuizen werden opgenomen voor de aanval volgens de tijdlijn plaatshad en in sommige gevallen in ziekenhuizen werden opgenomen meer dan 100 kilometer van Khan Shaykun, ongeveer een uur na de aanval plaats zou hebben gehad. Maar dit terzijde – over Syrië en dit voorval meer in een later artikel.

Een van de opvallendste beweringen rondom het voorval is inmiddels gemeengoed geworden. En dat is niet omdat het een wetenschappelijk feit betreft, maar omdat een aanzienlijk deel van de gevestigde commerciële nieuwsmedia het als een feit heeft gepresenteerd terwijl andere opvattingen aan het zicht werden onttrokken.

Het gaat hier om de opvattingen van Dan Kaszeta, een wapenexpert gelieerd aan Bellingcat. Nu is het wel vaker zo dat opvattingen van Bellingcat als onweerlegbaar feit worden aangenomen (hetgeen redelijk soepeltjes gaat wanneer je niet voornemens bent zelf tot enige analyse te komen) terwijl kritiek op die opvattingen wordt genegeerd, maar in het geval van Dan Kaszeta was men wel heel gretig.

Dan Kaszeta beweerde dat het een fysieke onmogelijkheid is dat er toxische stoffen vrijkomen wanneer chemische wapens door bombardement beschadigd raken. “Alsof je eieren, boter, kaas en champignons uit het raam gooit en dan een omelet op de stoep krijgt.

Case closed, wat velen betreft. Ware het niet dat Jerry Smith (field manager van de OPCW wapeninspectie missie in Syrië) in een interview met het Britse Channel 4 liet optekenen dat Kaszeta’s stelling ongegrond is. Volgens Smith is het in principe gewoon mogelijk dat er toxische stoffen vrijkomen wanneer dergelijke wapens in een bombardement beschadigd raken.

Jerry Smith

Maar waar hebben we het verhaal van Smith nu eigenlijk terug kunnen vinden? Wie heeft er aandacht aan zijn woorden geschonken?

Nou ja, in ieder geval de BBC. Voor welgeteld 35 minuten, waarna de BBC een referentie aan de woorden van Smith uit haar artikel over het voorval verwijderde, om er nooit meer op terug te komen.

De volgende stap zetten; de nepnieuws crisis

Om maar te beginnen met het goede nieuws… Gevestigde kanalen lieten zich niet geheel onbetuigd in het aanzicht van de nakende censuurcultuur waarnaar wij geacht gaan worden ons te schikken. Ik zag een Roderick Veelo weinig doekjes winden om het feit dat het fundament voor deze culturele ommezwaai wel erg dunnetjes is. Ik zag een Marianne Zwagerman waarschuwen (zoals wel vaker, waarvoor mijn enorme waardering) voor de glijdende schaal… En zo nog wel meer. Belangrijk! Dus dit stemt hoopvol.

Maar tegelijk is er iets dat me een beetje stoort. Zoals we (hopelijk) allemaal wel hebben gezien zijn de ontwikkelingen rondom de bestrijding van nepnieuws niet geheel los te zien van de ontwikkelingen rondom Russiagate en al wat daarmee samenhangt, en dan met name de onzorgvuldige en vaak eenzijdige manier waarop daar in de media over wordt bericht. Wat mij dan verbaast is dat bijna niemand die puntjes gewoon eens verbindt, en stelt dat die onzorgvuldige berichtgeving de hamer is waarmee de gevreesde overheidsinmenging erdoor wordt geramd!

Kajsa Ollongren is terecht bij de spreekwoordelijke kraag gegrepen (niet door iedereen, maar vooruit) om haar alarmistische, maar vrij magere verhaal over Russische beïnvloeding. Er was kritiek op haar MH-17 voorbeeld (of liever gezegd, het gebrek daaraan), maar dat het tweede “wapenfeit” uit haar eerste brief aan de Kamer een referentie is aan het ODNI rapport van 6/7 januari 2017, waarbij zij doet voorkomen dat dit rapport bewezen feiten beschrijft (“laten zien dat… dat ook werkelijk doen”) heb ik niemand op zien pikken. Waarom niet? Want het is volstrekt onwaar.

Ook de voorbeelden die zij in haar brieven noemde zijn niet geheel zuiver, zie ook dit eerdere bericht over de kwestie. Noch in Duitsland, noch in Frankrijk is die Russische inmenging vooralsnog een feitelijke zaak gebleken.

Afgelopen week schreven de nieuwsmedia over Twitter in relatie tot Russiagate. Nagenoeg allemaal schreven ze ten onrechte over feitelijkheden inzake de connectie met Internet Research Agency, de inmiddels legendarische trollfarm in Sint Petersburg. Probleem is echter dat dit geen feitelijkheden zijn, maar vermoedens. Zie onder andere de verklaring van Twitter zelf, of de eerdere verklaring voor de senaatscommissie waarin Twitter haar methodiek uit de doeken doet. Twitter beoordeelt accounts op locatie en content, en kijkt of bepaalde accounts geautomatiseerd zijn. Twitter spreekt daarbij vermoedens uit dat het gaat om activiteiten vanuit het Internet Research Agency. Maar Twitter bewijst dat niet en claimt dat ook niet te hebben bewezen. Wanneer Twitter spreekt over IRA-associated of IRA-linked, bedoelt Twitter daarmee accounts waarvan zij vermoeden dat ze gelinkt zijn aan IRA. Niet dat dit accounts zijn waarvan dit is bewezen. Een belangrijk verschil lijkt mij.

Uit de laatste verklaring zelf:

Het enige bewijs dat men aanlevert – buiten locatie, content en mogelijke automatisering – is “informatie van derden”. Wat voor informatie dit is, en waar deze informatie vandaan komt, dat wordt niet duidelijk. Maar schijnbaar is dat niet belangrijk genoeg, en kan er over voldongen feiten worden gesproken en geschreven.

Maar het zijn wel deze quasi-feitelijke nieuwsbombardementen en brieven aan de Kamer waarmee Minister Ollongren en anderen de noodzaak van overheidsingrijpen propageren. Willen we Ollongren en anderen de voet daarin dwars zetten, dan zullen we kritischer moeten worden en niet toestaan dat een discussie die raakt aan onze grondrechten vervuild raakt met misinformatie en desinformatie.